Waarom?

Als ik bij mijn huisarts aan de deltaweg binnenkom is het eerste wat me opvalt, de briefjes aan de balie. Door agressie, onjuiste bejegening van de assistentes is de balie voortaan gesloten. Ik ben verbijsterd, uiteraard weet ik dat dit bij “onze” maatschappij hoort en je het steeds vaker leest en hoort. Maar dan is het zo dichtbij. Ik snap het niet, waarom toch. Uiteraard kun je het oneens zijn met elkaar, met een behandeling of wat dan ook. Maar dan kun je daar toch over praten met elkaar? Met schreeuwen, agressie, verbaal geweld bereik je toch helemaal niets? Kijk ik naar mezelf, als iemand mij zo benaderd loop ik weg, luister ik niet eens naar je. Probeer eens te bedenken hoe je zelf wil dat er met je omgegaan wordt, dat wil jij toch ook niet? De assistentes zitten aan de balie om ons te helpen, niet andersom. Zij kozen voor de zorg, om er te zijn voor anderen en dit is hun beloning daarvoor.

Weten jullie nog dat we in corona tijd applaudisseerden voor de mensen in de zorg? Wat is daar nu nog van over. Ik weiger dit als het nieuwe normaal te beschouwen, dit kan gewoon niet. Dit gebeurt in Brouwhuis door mensen uit deze wijk. Er zijn vast wel mensen die dit nu lezen en zichzelf erin herkennen. Laten we voor we schreeuwen eerst nadenken. Als secretaris van de wijkraad en De Zonnesteen ben ik trots op deze wijk. Maar nu voel ik plaatsvervangende schaamte. Op deze manier staan we steeds verder van elkaar af en wordt de zorg steeds minder bereikbaar. En dat doen we echt helemaal zelf. Dus mensen laten we als volwassenen met elkaar blijven communiceren en omgaan, behandel de ander zoals je zelf behandeld wil worden.

Met pijn in het hart

Angélique van Deursen